Eptifibatyd (Integrylina, Firma farmaceutyczna Millennium, współpromowany także przez Schering-Plough/Essex), jest lekiem przeciwpłytkowym należącym do klasy inhibitorów glikoprotein IIb/IIIa.[1] Eptifibatyd jest cyklicznym heptapeptydem pochodzącym z białka występującego w jadzie południowo-wschodniego grzechotnika karłowatego (Sistrurus miliarius barbouri). Należy do klasy tzw. mimetyków argininy, glicyny i aspartatu i odwracalnie wiąże się z płytkami krwi. Eptifibatyd ma krótki okres półtrwania. Lek jest trzecim inhibitorem GPIIb/IIIa, który znalazł szeroką akceptację po wejściu na światowy rynek swoistego przeciwciała abciximab i niepeptydowego tirofibanu.
Eptifibatyd stosuje się w celu zmniejszenia ryzyka ostrych zdarzeń niedokrwiennych serca (śmierć i/lub zawał mięśnia sercowego) u pacjentów z niestabilną dławicą piersiową lub bez uniesienia odcinka ST (np., bez załamka Q) zawał mięśnia sercowego (tj., ostre zespoły wieńcowe bez uniesienia odcinka ST) zarówno u pacjentów, którzy nie mają być poddani zabiegowi chirurgicznemu (konserwatywny) leczenia i osób poddawanych przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI).
Lek zazwyczaj stosuje się łącznie z aspiryną lub klopidogrelem (o niskiej masie cząsteczkowej lub niefrakcjonowane) heparyna. Dodatkowo, zwykłe leczenie wspomagające polegające na aplikacji azotanów, beta-blokery, należy stosować opioidowe leki przeciwbólowe zgodnie ze wskazaniami. Ocena angiograficzna i inne intensywne procedury diagnostyczne mogą być traktowane jako zadania pierwszego rzutu przed rozpoczęciem leczenia eptyfibatydem.
Lek należy stosować wyłącznie u pacjentów hospitalizowanych zarówno ze względu na poważny stopień choroby pacjenta, jak i ze względu na możliwe działania niepożądane eptyfibatydu.
