Liothyronine Sodium CAS:55-06-1

Trijodotironien, ook bekend as T3, is 'n tiroïedhormoon. Dit raak byna elke fisiologiese proses in die liggaam, insluitend groei en ontwikkeling, metabolisme, liggaamstemperatuur, en hartklop.

Produksie van T3 en sy prohormoon tiroksien (T4) word geaktiveer deur tiroïedstimulerende hormoon (TSH), wat uit die pituïtêre klier vrygestel word. Hierdie pad word gereguleer deur 'n geslotelus-terugvoerproses: Verhoogde konsentrasies van T3, en T4 in die bloedplasma inhibeer die produksie van TSH in die pituïtêre klier. Soos die konsentrasies van hierdie hormone afneem, die pituïtêre klier verhoog die produksie van TSH, en deur hierdie prosesse, 'n terugvoerbeheerstelsel word opgestel om die hoeveelheid tiroïedhormone wat in die bloedstroom is, te reguleer.

As die ware hormoon, die uitwerking van T3 op teikenweefsels is ongeveer vier keer sterker as dié van T4. Van die tiroïedhormoon wat geproduseer word, net omtrent 20% is T3, terwyl 80% word vervaardig as T4. Ongeveer 85% van die sirkulerende T3 word later in die skildklier gevorm deur die jodiumatoom van die koolstofatoom nommer vyf van die buitenste ring van T4 te verwyder. In elk geval, die konsentrasie van T3 in die menslike bloedplasma is ongeveer een veertigste van dié van T4. Dit word in werklikheid waargeneem as gevolg van die kort halfleeftyd van T3, wat slegs is 2.5 dae.Dit vergelyk met die halfleeftyd van T4, wat gaan oor 6.5 dae.

Liothyronine is die kragtigste vorm van tiroïedhormoon. Chemies, dit is byna identies aan trijodotironien (T3). As sodanig, dit werk op die liggaam in om die basale metaboliese tempo te verhoog, beïnvloed proteïensintese en verhoog die liggaam se sensitiwiteit vir katekolamiene (soos adrenalien) deur toelatendheid. Die tiroïedhormone is noodsaaklik vir die behoorlike ontwikkeling en differensiasie van alle selle van die menslike liggaam. Hierdie hormone reguleer ook proteïen, vet, en koolhidraatmetabolisme, beïnvloed hoe menslike selle energieke verbindings gebruik.

In vergelyking met levotyroksien (T4), liotironien het 'n vinniger aanvang van werking sowel as 'n korter biologiese halfleeftyd, wat kan wees as gevolg van minder plasmaproteïenbinding aan tiroksienbindende globulien en transtiretien.

Dokters kan dit in plaas van of bykomend tot levotiroksien gebruik (T4) vir pasiënte wat skildklieronttrekking ondergaan. Wanneer 'n pasiënt skildklierkanker of Graves se siekte het, ablasieterapie met radioaktiewe jodium kan gebruik word om enige spoor van skildklierweefsel te verwyder. Vir 131I-terapie om effektief te wees, die spoor van skildklierweefsel moet gretig wees vir jodium. Die beste metode is om die weefsel van jodium uit te honger, maar dit kan tot hipotireose simptome vir die pasiënt lei. Onttrekking van levothyroxine kan gedoen word, maar dit neem ses weke van onttrekking voordat die oorblywende skildklierweefsel heeltemal uitgehonger is. Ses weke is nodig as gevolg van levotyroksien se lang halfleeftyd. Ses weke kan ongerieflik vir die pasiënt wees en behandeling vertraag. Liothyronine kan in plaas daarvan geneem en onttrek word vir twee weke om die skildklierweefsel uit te honger. Dit is baie veiliger en geriefliker as levotiroksien.