Lidocaïnebasis CAS:137-58-6

Lidocaïne, xylocaïne, of lignocaïne is een veelgebruikt lokaal anestheticum en klasse-1b anti-aritmicum. Lidocaïne wordt plaatselijk gebruikt om jeuk te verlichten, branden, en pijn door huidontstekingen, geïnjecteerd als tandverdovingsmiddel, of als plaatselijk verdovingsmiddel voor kleine chirurgische ingrepen. Het staat op de lijst van essentiële geneesmiddelen van de Wereldgezondheidsorganisatie, een lijst met de belangrijkste medicijnen die nodig zijn in een basisgezondheidszorgsysteem.

Lidocaïne is het belangrijkste klasse-1b-antiaritmicum; het wordt intraveneus gebruikt voor de behandeling van ventriculaire aritmieën (voor een acuut myocardinfarct, digoxinevergiftiging, cardioversie, of hartkatheterisatie) als amiodaron niet beschikbaar is of gecontra-indiceerd is.

Voor deze indicatie moet na defibrillatie lidocaïne worden gegeven, Reanimatie, en vasopressoren zijn gestart. Een routinematige profylactische toediening wordt niet langer aanbevolen bij een acuut hartinfarct; het algemene voordeel van deze maatregel is niet overtuigend.

Het werkzaamheidsprofiel van lidocaïne als lokaal anestheticum wordt gekenmerkt door een snel intredende werking en een middelmatige werkingsduur.. Daarom, lidocaïne is geschikt voor infiltratie, blok, en oppervlakte-anesthesie. Langerwerkende stoffen zoals bupivacaïne krijgen soms de voorkeur voor subdurale en epidurale anesthesie; lidocaïne,hoewel, heeft het voordeel van een snelle werking.

Relatieve ongevoeligheid voor lidocaïne is genetisch bepaald. Bij hypokaliëmische sensorische overstimulatie, relatieve ongevoeligheid voor lidocaïne is beschreven bij mensen die ook een aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit hebben. Bij tandheelkundige anesthesie, een relatieve ongevoeligheid voor lidocaïne kan om anatomische redenen optreden als gevolg van onverwachte posities van zenuwen. Sommige mensen met het Ehlers-Danlos-syndroom zijn ongevoelig voor lidocaïne.

Lidocaïne, samen met ethanol, ammoniak, en azijnzuur, Het is ook bewezen effectief bij de behandeling van kwallensteken, zowel het verdoven van het getroffen gebied als het voorkomen van verdere nematocystenontlading.