MK-1775 jest inhibitorem kinazy punktu kontrolnego Wee1 (IC50 = 5.2 nM).1 Wykazano, że hamuje fosforylację Cdc2 przy tryozynie-15, co znosi punkt kontrolny uszkodzenia DNA G2.1 W guzach z niedoborem p53, które w przypadku uszkodzenia DNA opierają się wyłącznie na punkcie kontrolnym G2, MK-1775, w połączeniu ze środkami chemioterapeutycznymi uszkadzającymi DNA, Donoszono, że indukuje apoptozę in vitro i nasila hamowanie wzrostu nowotworu in vivo.
Traktowanie MK-1775 doprowadziło do zahamowania kinazy Wee1 i zmniejszenia hamującej fosforylacji jej substratu Cdc2. MK-1775, w przypadku stosowania gemcytabiny, zniósł zatrzymanie w punkcie kontrolnym, aby ułatwić wejście mitozy i ułatwił śmierć komórek nowotworowych w porównaniu z guzami kontrolnymi i guzami leczonymi gemcytabiną. Monoterapia MK-1775 nie powodowała regresji nowotworu. Jednakże, połączenie gemcytabiny z MK-1775 wytworzyło silne działanie przeciwnowotworowe i znacząco wzmocniło odpowiedź na regresję nowotworu (4.01 zginać) w porównaniu z leczeniem gemcytabiną w przypadku nowotworów z niedoborem p53. Krzywe ponownego wzrostu guza wykreślone po okresie leczenia lekiem sugerują, że efekt terapii skojarzonej jest trwalszy niż gemcytabiny. Żaden ze środków nie powodował regresji nowotworu w ksenoprzeszczepach typu dzikiego p53.
MK-1775 hamuje kinazę Wee1 w sposób konkurencyjny wobec ATP. W porównaniu do Wee1, Wyświetlacze MK-1775 2- do 3-krotnie mniejszej siły działania w stosunku do Tak z IC50 wynoszącym 14 nM, 10-krotnie mniejszą moc w porównaniu z siedmioma innymi kinazami >80% hamowanie o godz 1 µM, I >100-krotna selektywność w stosunku do ludzkiej Myt 1, inna kinaza, która hamuje kinazę zależną od cykliny 1 (CDC2) przez fosforylację w alternatywnym miejscu (Czw14).
Znosząc punkt kontrolny uszkodzenia DNA poprzez blokadę aktywności Wee1 w komórkach WiDr niosących zmutowane p53, Traktowanie MK-1775 hamuje podstawową fosforylację CDC2 w Tyr15 (CDC2Y15) z EC50 49 nM, i hamuje gemcytabinę-, karboplatyna- lub indukowana cisplatyną fosforylacja CDC2 i zatrzymanie cyklu komórkowego w sposób zależny od dawki, z EC50 82 nM i 81 nM, 180 nM i 163 nM, jak również 159 nM i 160 nM, odpowiednio. Zabieg MK-1775 sam w 30-100 nM nie ma znaczącego działania antyproliferacyjnego w komórkach WiDr i H1299, natomiast MK-1775 przy 300 nM, wystarczające do zahamowania Wee1 przez >80%, wykazuje umiarkowane, ale znaczące działanie antyproliferacyjne przez 34.1% w komórkach WiDr i 28.4% w komórkach H1299.
