بوپیواکائین فقط در افرادی یافت می شود که از این دارو استفاده کرده یا مصرف کرده اند. این یک عامل بی حس کننده موضعی است که به طور گسترده مورد استفاده قرار می گیرد. [PubChem]بوپیواکائین تولید و هدایت تکانه های عصبی را مسدود می کند, احتمالاً با افزایش آستانه تحریک الکتریکی در عصب, با کند کردن انتشار تکانه های عصبی, و با کاهش سرعت افزایش پتانسیل عمل. بوپیواکائین به بخش درون سلولی کانال های سدیم متصل می شود و هجوم سدیم به سلول های عصبی را مسدود می کند., که از دپلاریزاسیون جلوگیری می کند. به طور کلی, پیشرفت بیهوشی به قطر مربوط است, میلین و سرعت هدایت رشته های عصبی آسیب دیده. از نظر بالینی, ترتیب از دست دادن عملکرد عصبی به شرح زیر است: درد, دما, لمس کنید, حس عمقی, و تون عضلات اسکلتی. تصور می شود که اثرات ضد درد بوپیویکائین به طور بالقوه به دلیل اتصال آن به گیرنده های پروستاگلاندین E2 باشد., زیرنوع EP1 (PGE2EP1), که از تولید پروستاگلاندین ها جلوگیری می کند, در نتیجه تب را کاهش می دهد, التهاب, و پردردی.
بوپیواکائین برای انفیلتراسیون موضعی نشان داده شده است, بلوک عصبی محیطی, بلوک عصبی سمپاتیک, و بلوک های اپیدورال و دمی. گاهی اوقات از آن در ترکیب با اپی نفرین برای جلوگیری از جذب سیستمیک و افزایش مدت اثر استفاده می شود. را 0.75% (متمرکز ترین) فرمولاسیون در بلوک رتروبولبار استفاده می شود. این رایج ترین بی حس کننده موضعی در بی حسی اپیدورال در حین زایمان است, و همچنین در مدیریت درد پس از عمل. فرمولاسیون لیپوزومی بوئیپیواکائین موثرتر از محلول های ساده بوپیواکائین نیست..
بوپیواکائین در بیماران مبتلا به واکنش های حساسیت مفرط شناخته شده به بوپیواکائین یا بی حس کننده های آمینو آمید منع مصرف دارد.. همچنین در بلوک های پاراسرویکال مامایی و بی حسی منطقه ای داخل وریدی منع مصرف دارد. (بلوک بییر) به دلیل خطر احتمالی شکست تورنیکه و جذب سیستمیک دارو و متعاقب آن ایست قلبی. را 0.75% فرمولاسیون در بیهوشی اپیدورال در حین زایمان منع مصرف دارد زیرا با ایست قلبی مقاوم است..
